Jak żyć?

Przecież chciała dobrze. Długo walczyła ze sobą, żeby nie przeszkadzać w pomaganiu. Przecież się tak starała. Nie nastręczała żadnych problemów w czasie wnoszenia zakupów. Starała się nie przechwycić worków ze śmieciami. Nie zająknęła się nawet, gdy trzeba było podnieść coś wielkiego. Wie przecież, że Mężczyzna musi poczuć się ważny i potrzebny, by być szczęśliwy. W końcu nikt nie twierdził, że będzie łatwo.

Czasem tak trudno jest pozwolić sobie pomóc, myślała Kobieta, jadąc do domu rowerem. Tak łatwo w dzisiejszych czasach jest być samodzielną, a tak trudno jest z niej zrezygnować, być słabą i delikatną. 

Jesteśmy obecnie świadkami epoki, w której wyzwolenie kobiet kwestionuje istnienie mężczyzn, a bez tych ostatnich byłoby tak smutno na świecie. Nie byłoby po co się obrażać, komu przebaczać, na kogo marudzić. Istnienie broni ostatecznej, focha, zostałoby zakwestionowane. 

Pedałując ostro pod górkę, Kobieta zastanawiała się nad sobą i swoim postępowaniem. Jak żyć, pytała się w myślach. Zawsze wydawało jej się, że w głębi duszy każdy człowiek, nawet mężczyzna, chciałby być niezależny. A to oznacza, że nie musi się o nikogo martwić, co narzuca mu kilkusetletnia tradycja. Że marzy mu się, by mógł teraz odbić sobie wielowiekową konwencję męskiej opieki nad niewiastą.

A tu taki klops. Obserwując życie spod półprzymkniętych powiek, Kobieta zauważa, że większość panów lubi się wykazać. Poczucie, że są potrzebni i niezastąpieni, jest im niezbędna do życia (oczywiście, najważniejszym elementem jest odpowiednio wyrażone docenienie). W tej całej swojej męskości potrafią się tak zagalopować, że trzeba o nich dyskretnie dbać, by sobie krzywdy nie zrobili.

Jak to dobrze, że lodówki czasem się psują, zlewy zapychają, drzwi zacinają, a okna ulegają awariom. Można komuś pozwolić o siebie zadbać.