Pierwsza

Lubi być pierwsza, najlepsza. Gdy się to nie udaje, potrafi się obrazić i przestać odzywać. Zapada wtedy pełne wyrzutów i pretensji milczenie, przynajmniej tak się dzieje w mniemaniu Kobiety.

Mężczyzna Idealny cieszy się z ciszy i spokoju. Nie dokłada sobie problemów, nie szuka rozwiązań, nie męczy się nadmiarem treści próbującym znaleźć ujście – ze świata w głowie do świata w rzeczywistości. Ale wie, że spokój i cisza nie są stanem trwałym, nawet jeśli są tak bardzo wytęsknione. Mają za to zdumiewającą umiejętność przechodzenia w stan lotny – myśli, słowa i uczynki przemieszczają się z kąta w kąt, czekając na zaistnienie.

Mężczyzna Idealny wie, że jeśli wszystko jest w porządku, trzeba reagować natychmiast, a nawet szybciej. Bazując na tej tajnej, starożytnej wiedzy przekazywanej wytrwale z pokolenia na pokolenie, zaczyna dyskretnie przegrywać batalię w swoim ulubionym RPG-u. Jego bohater nie dociera do miasta, zupełnym przypadkiem nie pobiera ważnych artefaktów, a na koniec spektakularnie zaczyna przegrywać z armią Kobiety. Udaje zirytowanego, podczas gdy Kobieta sprawia wrażenie, że zwycięstwo wcale jej nie obeszło, przyszło wręcz od niechcenia.

Ona też ma swoją kobiecą mądrość przekazywaną z babki na matkę, z matki na córkę, w procesie, który trwa nieprzerwanie od początku świata. Kontrolując sytuację, zaczyna popełniać błędy, wysyła swoją źle rozstawioną armię na przeciwnika, myli najprostsze czary. Mężczyzna Idealny dopiero teraz zaczyna się stresować, nie rozumie reguł tej gry tak bardzo pozbawionej logiki, zasad i sensu. Wbrew własnym staraniom nie udaje mu się przegrać, a wraz z kolejną zwycięską walką wzrasta jego lęk. Wie, że nie stać go na wygraną, na tę pełną wyrzutów ciszę, której zazwyczaj nie potrafi odróżnić od tej zwyczajnej. Stara się jak może, ale w końcu wygrywa. Maskując przerażenie, czeka na wyrok, który w końcu zapada:

 - Jesteś najlepszy! *cmok*

Tylko gdzieś tam w kącikach ust drzemie uśmiech, którego nie sposób zidentyfikować. Kobieta wie, że wygrała.