Gwiazda Śmierci

Wynoszenie śmieci nigdy nie było prostą sprawą. Temat również nie należał do łatwych. Kobieta starała się go unikać niczym Pan Kocur wody, by nie okazało się, że w relacjach z Mężczyzną Idealnym nie wszystko układa się tak partnersko, jak mogłoby. Problem był więc pomijany, a dyskretnie zawiązany worek pełen tajemnic pojawiał się na widoku, gdy zachodziła stosowna ku temu potrzeba. Wiedziony nieomylnym instynktem i tysiącami lat patriarchatu Mężczyzna Idealny brał na siebie ten jakże trudny obowiązek pozbywania się pocywilizacyjnych resztek. Może też po prostu przeszkadzał mu zapach. 

Niestety, każda sielanka się kiedyś kończy. Tym razem jej kres wyznaczyło sumienie Prawdziwej Kobiety. Nie chciała samowolnie wprowadzać matriarchatu. Co prawda, w sprawach decyzyjnych lubiła mieć podwójny głos, jednak zasadniczo godziła się na równouprawnienie. Dlatego przygotowała sobie stertę worków pełnych tajemnic i godnie kroczyła ku dolinie śmierci. Mimo założenia dodatkowych reklamówek ochronnych na dłonie czuła przenikające ją powoli promieniowanie. Narastająca fala paniki podchodziła jej do gardła z regularną częstotliwością, szukając ujścia. Zaczęła przeistaczać się w Gwiazdę Śmierci. Stale namnażające się bakterie uznały Prawdziwą Kobietę za własne środowisko naturalne. Ich zwarta moc byłaby w stanie unicestwić życie w kilku równoległych wszechświatach. 

Pozbycie się worków pełnych tajemnic i zdjęcie ochronek z rąk niewiele pomogło. Cywilizacja śmierci zaczęła ją przenikać. Nagle zatęskniła za patriarchatem. Przydałaby się silna, męska, dominująca osobowość, która skrzyczałaby ją za zabieranie się za sprawy, które ją przerastają. Niestety, nikogo nie było w pobliżu, by mogła uruchomić wdzięk, charyzmę i urok osobisty. 

Wyrzuciła śmieci. Przeszła próbę wiary i wytrwała. Nigdy więcej.